Obozowisko, czyli przystańcie na chwilę.

Polana

Drzewa przed Tobą i wokół Ciebie.

Poprzez listowie gwiazdy na niebie
Patrzą na gwiazdę na leśnej polanie.

Ognisko. A wokół niego Słowianie.

Ludzie w kręgu dookoła ogniska,

Spomiędzy zarośli zwierza oko błyska.

Obserwuje przybyszy, czy zgodnie z naturą

Żyją, czy lasu nie plądrują.

I Ty przysiądź przy ogniu wędrowcze,

Nim noc Cię najdzie i wiatr wychłoszcze.

Nie ma co ciągle przed siebie gnać,

Ale nie można też w miejscu stać.

Także w swej własnej, życiowej podróży,

Przystań na tej polanie, zanim sen Cię znuży.

By Zecori

No, a oto kolejny wiersz. Starałem się trzymać koncepcji sonetu, wyszło jak wyszło, ważne że jest. Pisany w tej chwili, kilka godzin po zakończeniu pewnego drobnego festiwalu historycznego, w którym dane mi było brać udział jako rekonstruktor (właśnie stąd w wierszu Słowianie). Główną inspiracją był dla mnie spokój panujący w obozowisku podczas deszczu. Pomimo chaosu związanego z organizacją całego wydarzenia nikt się nie spieszył, nie biegał bez sensu. Wszystko stanęło, ogarnął nas spokój. Także i Wy czasem przystańcie, nie dla tego, że akurat pada, tylko dlatego, że czasem należy.